Windmolens, zijn die nodig? Ja, die zijn nodig

18-08-2015 § 6

In 2008 was ik er voor het laatst: Guinee, een prachtig land in west Afrika, waar mijn toenmalige schoonmoeder woont. Ik kwam er graag, in haar mooie huis in Conakry. Waar zij woont met een wisselend gezelschap aan neven, nichten en overige verwanten. In de westerse wereld staat dit land bekend als land waar de recente Ebola-epidemie begon. En als ontwikkelingsland. Want Guinee heeft vooral ook veel NIET.

Zo is er wel elektriciteit, maar niet altijd. Er is ook stromend water, maar niet steeds. In Conakry is er bijvoorbeeld ‘s nachts elektriciteit, van middernacht tot 6 uur ‘s ochtends. Om de andere dag krijg je zes uur stroom extra: dan gaat het licht al om 18.00 uur aan. Dat wisselt per wijk: de ene dag jouw wijk, de volgende dag een andere. En als het tegenzit, wordt er een ander schema ingevoerd: om de twee dagen extra stroom. Ligt iemand er wakker van? Nou, niet echt.

‘s Nachts gaan alle telefoons aan de stroom, als er vroeg elektriciteit is, is er tv. De airco doet het in de nacht, en wie geen airco heeft, heeft meestal een ventilator. Als je echt vindt dat je overdag iets moet met elektriciteit, dan heeft er altijd wel iemand in de buurt een generator: een lawaaimakende benzineslurper waar je een geringe hoeveelheid energie mee kunt opwekken. Onvoldoende voor de airco, maar tv-kijken kan.

Hoe doe je dan de was? Nou met de hand dus. Want er is maar zelden tegelijkertijd elektriciteit EN water. Dus wasmachines zijn nutteloos. Strijken? Met een oud ijzer dat je verwarmt op het vuur. Koken? Op hout. Muziek? Met instrumenten: de kora, de balafoon, de djembé. Unplugged zeg maar. Computer? Internetcafé met een grote generator. Naaimachine? Met een pedaal. Meubelmakers? Met handgereedschap. Automonteurs? Met een schroevendraaier en meer van zulk spul. Verkoeling? Onder een boom en met een waaier. Voedsel bewaren? ‘s Nachts in de vriezer, dan blijft het lang genoeg koel. Licht? Kaarsen. Je went eraan. Het is er prachtig, de mensen zijn aardig en de zon schijnt.

Het leven teruggebracht naar campingniveau. Ik houd er wel van. Nee, dan ons land: mijn thermostaat is een halve computer die zorgt dat ik energie ga besparen, maar daarvoor wel stroom verbruikt. Mijn telefoon gaat tweemaal daags aan de lader, ik heb twee tablets en een laptop. Ze kunnen allemaal hetzelfde, goed beschouwd. Ik heb overal lampen en vaak zijn ze aan. Mijn woonkamer is namelijk best donker, vind ik. Ik kook op gas en zet daarbij dan de afzuigkap aan. Ik heb een vriezer en een koelkast. Mijn tv geeft alleen beeld dankzij een kastje dat ook aan de stroom zit. En internet doet het ook al op elektriciteit. De router is dag en nacht aan. Als ik het koud vind, was ik mijn handen met warm water. Ik föhn mijn haar en heb een elektrische tandenborstel.

Maar, ik weiger een elektrische fiets. Dat is voor mij de druppel. Ik ga geen elektriciteit verbruiken voor een apparaat dat we vroeger inzetten om elektriciteit op te wekken. En, als ik het kan vinden, ik wil ook weer een dynamo. Zodat ik mijn eigen lamp aan trap. Dat kan ik namelijk best. Waarom wil ik dat? Nou, ik werk sinds een tijdje voor een windenergieproject. En op verjaardagen levert dat merkwaardige gesprekken op.

Want windmolens, die zijn toch lelijk? Die maken toch zoveel lawaai? Die staan toch zo ontzettend fout in het landschap? En lelijk voor de kust. Langs dijken. In de polder. Het misstaat, dat vind ik zelf toch zeker ook? Nee, ik vind dat niet. Ik vind ze mooi, ik ben er trots op dat ik mag werken aan een project dat een bijdrage levert aan de vergroening van onze energieslurpende maatschappij. Ik ben blij dat ik een hele kleine bijdrage lever aan het meedenken over het opwekken van groene energie op een manier die past bij een regio, die past in het landschap en die maakt dat wij onze aarde nog een tijdje langer kunnen laten draaien. Want op verjaardagsfeesten ontmoet ik altijd mensen die wel een elektrische fiets hebben. En een wasdroger. Een strijkmachine. Twee televisies met twee van die kastjes. Boormachines, elektrische schroevendraaiers, elektrische hulpmiddelen om de gordijnen te sluiten, de markiezen op te halen en te laten zakken, een hogedrukspuit en een elektrische heggenschaar.

Voor die mensen plaatsen we windmolens. En voor mij natuurlijk, want zeg nou zelf: twee tablets, was dat echt nodig? En ik heb zeker ook zo’n muzieksysteem dat je van een afstand kunt bedienen? Dat staat zeker de hele dag aan? En ik bedien vast mijn cv op afstand, zodat ik nooit in een koud huis kom? Uh, ja, eerlijk gezegd, allemaal waar. Ook voor mij dus graag groene energie. Als daarvoor een windmolen in mijn uitzicht moet staan, dan vind ik dat uitstekend. Veel beter dan een kolencentrale namelijk.

§ 6 reacties

  • syt hiddema zegt:

    Helder en mooi verhaal Joke , niks mis met die molens. Vind ze een esthetische aanvulling op het polderlandschap .

  • Inspirerend verhaal Joke! Zet ons prachtige windproject in een heel mooi daglicht.

  • Sija Hogendoorn zegt:

    Hear! Hear!

  • Yasmina zegt:

    Zo herkenbaar Joke. Als ik in discussies zeg dat het nogal decadent is om in tijden van schaarse grondstoffen en ziekmakende luchtvervuiling windmolens niet te willen omdat ze ‘het landschap verpesten’ dan wordt het aardig stil.

  • John de Vries zegt:

    Duurzame energie is mooi, maar dan niet inzetten voor zaken waar we op besparen kunnen. Of we zeggen dat we allemaal ongebreideld energie mogen gebruiken als het maar groen is?

  • joke dijkstra zegt:

    Ja John, je hebt gelijk. Vandaar de dynamo en de ‘gewone’ fiets. En misschien moet ik mijn tanden maar weer met de hand poetsen…

  • § Reageer op dit artikel