Lees dit nu gewoon eens NIET

05-05-2014 § 3

Ik poets mijn tanden graag met mijn ogen dicht en een elektrische tandenborstel. Het is beter voor mijn gebit en ik rust er enorm van uit. Het zou fijn zijn als ik nog meer activiteiten zou kunnen bedenken die ik met mijn ogen dicht zou kunnen doen. In de auto bekruipt me die behoefte weleens, maar dan weet ik me net op tijd te bedwingen. Het enige dat ik nog kan bedenken wat risicoloos met dichte ogen kan, is muziek luisteren. Maar ik ben een beetje bang dat ik dan in slaap val.

Waarom wil ik toch zo graag mijn ogen dicht? Omdat ik anders zoveel zie! Zelfs nu ik voor het daadwerkelijk onderscheiden van kleine details een bril nodig heb, leidt het zien van veel dingen mij enorm af. Vooral als er letters aan te pas komen. Ik wil zien wat er staat, en doe dan toch die bril weer op. Om te constateren dat ik prima zonder de gelezen informatie had kunnen voortbestaan.

Op welke leeftijd ik echt leerde lezen, weet ik niet meer. Vermoedelijk gewoon toen ik zes was in de eerste klas van de lagere school. Wat ik wel weet, is dat ik al vrij snel de krant kon lezen. Niet dat ik die kon bevatten, maar de krant leverde dagelijks een nieuwe hoeveelheid letters. En die stonden er niet voor niks. Bij mijn kinderen zag ik hetzelfde gebeuren: de één stilde de letterhonger met kranten en zelfs de opdruk van de hagelslagverpakking. De ander declameerde plotseling vanaf de achterbank de plaatsnamen op de ANWB-borden. Hij was nog geen vijf, waar hij heeft leren lezen, weet ik nog steeds niet.

Algemeen wordt lezen gezien als een nuttige vaardigheid die toegang biedt tot alles wat een mens zou willen (kunnen) weten. Het lezen van boeken (voor het eigen plezier) vinden we dan ook maatschappelijk zeer wenselijk. Dat vind ik natuurlijk ook allemaal. Maar toch: dat lezen, de hele dag, vervreemdt een mens van anderen. Uiteindelijk heeft al dat lezen hetzelfde effect als de hele dag achter een pc / laptop / tablet / telefoon zitten.

Ik wil dan ook pleiten voor minder lezen: we weten toch wel dat onze professionele communicatieboodschap verzuipt in het grote geweld van alles wat zich om ons heen als boodschappen profileert? Daarmee vertel ik toch geen nieuws? Al die bedrukkingen van verpakkingen, al die bill boards, al die nieuwsbrieven, al die meedraaiende mededelingen in televisiebeelden, al die bewegwijzeringen, al die gratis reclameblaadjes, al die websites, al die banners, al die advertenties, al die bedrukte plastic tassen, al die labels in kleding, al die haltes van het openbaar vervoer, al die .. , al die … blogs! Kan dat nou niet wat minder? Het leidt zo vreselijk af!

Daarom pleit ik voor meer mondelinge communicatie. Niet alleen privé, nee zeker ook zakelijk en professioneel. De doelgroep bijt niet. Kijk je doelgroep gewoon eens in de ogen, communiceer non verbaal, gebruik je stem, je ogen, je hele gezicht, verleid je doelgroep om terug te kijken, te knikken, te antwoorden, te lachen. Maak contact. Daar zou communicatie over moeten gaan. Dat zou communicatie moeten zijn. En misschien gaan we elkaar dan wel weer een mooi verhaal vertellen, waarnaar iedereen kan luisteren en het verhaal mooier kan maken. Dan hoeven we dat niet te lezen. Doe ik mijn ogen weer open als ik mijn tanden poets.

§ 3 reacties

  • Tuurlijk Roy! Maar volgens mij kan het allebei: contact houden via social media en elkaar zien in real life. En dat real life, zouden we als professionals wel eens wat meer mogen doen.

  • nettie pieterman zegt:

    Heel erg waar Joke. We lezen zoveel oninteressant geleuter. Ja, je kunt er mee stoppen, maar we zijn zo nieuwsgierig, “je weet maar nooit wat je net met die ongelezen zin zou missen”. Kranten, tijdschriften, reclames, driekwart is overbodig. Maar we hebben leren lezen en geleerd dat het geschrevene belangrijk is. En dat zit op onze foute harde schijf. Reclame op hagelslag lezen is een gebrek aan een gesprek aan tafel. Dat doe je als je je te pletter verveelt. Of als je al 50 jaar met dezelfde smakkende sukkel aan tafel zit. Ik heb al geleerd een boek dat niet voldoende boeit weg te leggen of door te geven aan mijn oudste dochter, die zelfs Dickens en Mulisch fantastische schrijvers vindt. Ik kan Dickens enorm waarderen in een dvdfilm. Of bv Dostojevski! Ik heb vandaag voor het eerst de reclamebrij die in onze bus zat, ongelezen de bak in geflikkerd. Ik lijk op de goede weg te zitten. Maar ik bewaar bv nog alle brieven van mijn ex schoonmoeder, die zo leuk fonetisch beschreef hoe haar dag er uitzag. Dat moet je snel lezen, want anders raak je de draad kwijt. Als ik dit leven verlaat, komen al die ordners met prietpraat van familie en vrienden in de container. Zo deden wij dat ook met onze ouders. Letters, een zegen en een vloek.

  • § Reageer op dit artikel