Wat zou ik eigenlijk waard zijn?

19-10-2013 § 2

Goed, we moeten de markt zijn werk laten doen. Want het is crisis. En professioneel blijven, dat moeten we ook. Werken voor een tarief dat ongeveer 50% is van wat voor de crisis werd betaald. Want de markt is vraag en aanbod, wreef iemand ons laatst via een gerenommeerd blad even in. Wij zzp’ers wisten dat nog niet. Dat de markt vraag en aanbod is. Dom van ons. Het is trouwens geen crisis, zo leerden wij, dit is de nieuwe werkelijkheid. En dat we voor een glazenwasserstarief aan de slag gaan, betekent alleen maar dat we geld nodig hebben. En heus niet dat we onszelf in de uitverkoop doen. Altijd gedacht dat uitverkoop bestond omdat de ondernemer geld nodig had, dat dat dus hetzelfde was. Dom van mij. De waarde van de freelancer is verlaagd. Dat waren er nog een paar die we in onze zak konden steken.

Ik weet niet hoe het met u is, maar ik neem mijn werk serieus. En ik besta ervan. Ik werk niet voor de caravan of de extra vakantie, nee, ik werk gewoon voor mijn eigen levensonderhoud, voor de studies van mijn kinderen (beide inmiddels goed gelukt), voor de hypotheek, gas en licht, de auto, de abonnementen, en ja, ik bezondig mezelf weleens aan een vakantie. Soms zelfs wel twee keer per jaar. En ik houd van schoenen, wat vast in crisistijd heel erg not done is.

Ineens heeft de zelfstandige het gedaan: niet langer zijn wij creatieve waaghalzen die maar mooi de sprong gewaagd hebben om volstrekt onafhankelijk in ons eigen onderhoud te voorzien. Niet langer zijn wij durfals die zonder het vangnet van de WW, ziektegeld, pensioenverzekeringen, arbeidsongeschiktheidsregelingen, zwangerschapsverlof, doorbetaalde zorgverlofdagen, vakantiegeld en wat al niet meer, aan het werk gaan. Het is gedaan met ons imago van hardwerkende professionals waar de relatie werk – inkomen volstrekt helder is. En ook wordt onze reputatie niet meer bepaald door het feit dat je ons gemakkelijk avond aan avond kunt laten opdraven, omdat wij geen kinderen hebben die buiten bij de crèche staat te wachten omdat wij altijd iets goeds hebben geregeld.

Ineens zijn wij zijn de opvreters met die hoge uurtarieven, die per dag een vermogen durven te declareren, moet je eens uitrekenen wat zo’n factuur per jaar oplevert. Als ergens een hele grove kaasschaaf overheen kan, dan is het wel bij ons! Verdienen we eindelijk ook een marktconform salaris. Hetzelfde wat de eigen medewerkers mee naar huis nemen. Tot ze ons niet meer nodig hebben. Dat wij dan niets gereserveerd hebben, is onze eigen schuld. Dat heet ondernemersrisico. Hadden we maar op tijd nieuw werk op die krappe markt moeten organiseren. Of hard moeten sparen. Dan studeren onze kinderen maar niet. Dan doe ik de verwarming nog een uur eerder uit. Dan rijd ik wel met de trein, zwart. Dan ga ik gewoon niet met vakantie. Dan word ik toch niet ziek? Dan werken we toch tot ons tachtigste door? Dan hoeven we heus geen zwangerschapsverlof, weet je wat? We planten ons niet meer voort, scheelt ook studiekosten op termijn.

Laten we elkaar nou eens niet voor de gek houden: ondernemers zijn het economisch hart van de samenleving. En de ware ondernemer is geen meneer die een tijdje een NV komt besturen, nee dat zijn de mannen en vrouwen die gewoon hun eigen broek ophouden. Die zelf verantwoordelijk zijn voor het zoeken en vinden van werk, die daar energie in moeten steken en vernieuwend moeten zijn. Die zelf hun kennis bijhouden en zelf hun netwerk verzorgen. Die zelf hun marketing organiseren, die eerst rekenen of het kan en dan zich soms opladen tijdens een vakantie. Die weleens een auto kopen omdat ze tot laat op de avond in achterafbuurthuizen hun opdrachtgever vertegenwoordigen. Die eens uit de band springen en een goed glas drinken. Die houden van het leven en volstrekt in alles – denken en doen – onafhankelijk zijn. Die weleens wakker liggen van het idee dat opdrachtgevers niet en de belastingdienst wel aanbelt. En die toch doorgaan. Die dus hun tarief kritisch tegen het licht houden als het onze opdrachtgevers iets minder voor de wind gaat. Maar ik was heus glazenwasser geworden als ik voor dat tarief had willen werken. Ook een ondernemer. Maar ik ken een net iets ander kunstje, daar hoort dan ook een ander tarief bij. Sorry.

§ 2 reacties

  • Mooi verwoord! Wat vaak wordt vergeten is dat, als wij voldoende werk willen houden, we ook ondernemer, manager en verkoper moeten zijn. Allemaal niet declarabele uren die bepalen of we volgend jaar ook nog zelfstanidig kunnen blijven.

  • Marjan Jansen Manenschijn zegt:

    Helemaal mee eens! En als aanvulling: die uurtarieven hebben ook alles te maken met verantwoordelijkheden. Als wij ons werk niet goed doen, kost dat de opdrachtgever klanten, goodwill, kansen en geld…. veel geld! Net als accountants en andere financiële dienstverleners verdienen wij (als wij ons werk goed doen en daar ga ik wat mijzelf betreft zomaar van uit)onszelf dubbel en dwars terug. Misschien moeten we daar eens een rekenmodelletje voor ontwikkelen.

  • § Reageer op dit artikel