Is het crisis ofzo?

12-10-2013 § 1

Ik ben dol op sociale media. Weliswaar ben ik in mijn eigen familie niet de allereerste met een profiel op een nieuw medium; daar heb ik kinderen voor; maar ik zit toch zeker in de tweede groep. En ik haak af als de lol eraf is, want zo hoort dat. Per medium denk ik goed na welke groep mensen ik er tegen wens te komen, dat maakt dat mijn vrienden niet op elk platform dezelfde zijn, maar een grote gemene deler is er zeker.

Door alle sociale media heen is er één die wisselingen weet te overleven en een gestaag groeiende club ‘vrienden’ laat zien. LinkedIn, daar heb ik het over. Ik herinner me niet meer wanneer ik me daar heb aangemeld en of ik daarmee voorliep, maar ik hang er al een tijdje rond. Mijn profiel is redelijk bij, mijn contacten zijn behoorlijk op orde, ik ben lid van een aantal groepen en ik lees mijn updates trouw. Ik ben selectief in het accepteren van verzoeken om connectie, maar als ik met iemand heb samengewerkt, dan is het al gauw in orde. En zelf doe ik bij nieuwe contacten waar ik waarde aan hecht natuurlijk na verloop van tijd een verzoek om te linken.

Maar de laatste tijd, pak ‘m beet een half jaar, is er op LinkedIn iets vreemds aan de hand. Het is of ook de allerlaatste verstokte social-media-ontkenners ineens het medium hebben ontdekt. Ik krijg veel meer verzoeken dan hiervoor en vaak van mensen die ik in jaaaaren niet heb gezien. Waarvan ik me slechts met grote moeite iets kan herinneren. Of waarvan ik me helemaal niets kan herinneren, maar die toevallig ergens werken waar ik ooit een klus heb gedaan. Daarnaast willen sommige mensen linken, waarvan ik me afvraag of ze me buiten de context zouden herkennen. Maar we werken min of meer bij elkaar in de buurt en dan is weigeren toch een dingetje.

Sinds kort krijg ik zelfs verzoeken van mensen die ik nog nooit heb ontmoet, die werken in organisaties waar ik nog nooit ben geweest, geen cursus of training bij mij hebben gevolgd en niet bij mij op school hebben gezeten. Soms zit er iemand tussen waar ik zelf iets aan zou kunnen hebben en die accepteer ik. Vaak vraag ik per mail nog wel even waar ik de eer aan te danken hebt en dat leidt in een enkel geval tot een aardig contact. Maar toch denk ik vaak: Waarom? Waar komt die plotselinge link-drift vandaan?

Hebben zelfs de allerlaatsten nu een training social media gevolgd? Of via de HRM-afdeling een introductie in LinkedIn gekregen? Zijn het stuk voor stuk mensen die op een vertreklijst staan in de eigen organisatie en die nu met spoed het aantal contacten omhoog brengen? Zijn het mensen die in de gaten krijgen dat je pas echt bestaat als er digitaal iets over je te vinden is? Ben ik zomaar ontzettend populair geworden?

Dat laatste hoop ik natuurlijk van harte. Ik ben echter bang dat dit het laatste signaal is van de crisis. Ook overheden moeten nu mensen laten gaan en stimuleren hun medewerkers om buiten de deur te kijken. Ze geven training in zakelijk flirten en netwerken. Zoiets begint voorzichtig virtueel en digitaal. En dat leidt weer tot link-drift.

Deze periode vraagt om delen van wat je hebt, op elk gebied. Sociale media zijn daarvoor uitstekend geschikt. Dus mensen: accepteer die verzoeken enigszins ruimhartig. Deel jezelf, want het is nog steeds crisis.

 

§ Eén reactie