Waarom ik altijd Dijkstra ben geweest, ook toen ik Kouyaté heette

30-09-2013 § 4

Op een bepaald moment was ik zakelijk ineens omringd door Jeroenen. Je moest achternamen gebruiken, anders hield je ze niet uit elkaar. Ze kwamen ongeveer gelijktijdig met de Marloezen. Daar zijn tenminste nog verschillende schrijfwijzen voor. Ik realiseerde me dat mijn kleine achterneef, de eerste die in onze familie zo’n wereldse naam kreeg als Jeroen, ongeveer dezelfde leeftijd moet hebben.

Ongeveer in dezelfde periode leerde ik enkele Jokes kennen. Allemaal even oud. Uit de tijd dat jonge ouders nog wel wilden vernoemen, maar het hun kinderen niet aan wilden doen om tot in lengte van dagen als Jo door het leven te gaan. Of als Johanna. Dus nu heten vrouwen van boven de 50 Joke. En hun zussen, die geen An of Anna hoefden te heten, heten Anneke. Namen zijn een tijdsbeeld, ze vertellen wie je bent en waar je vandaan komt.

Gewend als ik ben om tegen de stroom in te zwemmen, heette ik 46 jaar lang Joke Dijkstra. Ik trouwde en hield mijn naam, wat destijds niet makkelijk was en zeker niet gewoon. Stug hield ik vol. Toen het huwelijk niet duurzaam bleek, scheelde het maar mooi een naamsverandering. Maar op mijn 46ste probeerde ik het nog een keer en de gelegenheid deed zich voor om mijn doordeweekse naam aan te passen. Geheel in lijn met mijn dwarse natuur, dus in tegenstelling tot de rest van de getrouwde vrouwen van dat moment, noemde ik mezelf als mijn man: Joke Kouyaté. Prachtige naam en altijd een reden tot gesprek. Niemand die de naam kan onthouden, maar ook niemand die het vergeet. En ik voelde me er best bij thuis.

Helaas heb ik geen talent voor duurzame relaties, dus van de man heb ik alweer enige tijd afscheid genomen. De naam bleef me echter lief en paste als een jas. Maar het verhaal er achter werd met de dag dunner en was uiteindelijk onhoudbaar. Wie ernaar vroeg kreeg een soort sprookje als antwoord: ooit was ik getrouwd met… De jas ging knellen.

Ik noem mezelf weer Dijkstra. En ontdekte dat ik altijd Dijkstra was geweest. Het is wat ik mijn klanten vertel: je bent wie je bent. Een andere naam verandert je niet, alleen verandering van binnenuit heeft resultaat. Joke Dijkstra: loyaal totdat het op is, zorgvuldig in het afscheid nemen, terugkijkend op goede tijden, volkomen eens met de keuzes die ik maak. Zo leef ik en zo werk ik: één met de organisatie, samen naar een doel, vooruit uit volle overtuiging. En zorgvuldig afscheidnemend als de klus geklaard is. Kijkend naar voren, achter me is geweest en gaat vanzelf glanzen in herinnering.

Joke Dijkstra, ik ben het altijd geweest

§ 4 reacties

  • roy tweeboom zegt:

    Voor mij blijf je altijd Joke!

  • Dijkstra, Anneke zegt:

    inderdaad.

    • nettie pieterman zegt:

      Lieve Joke, dus dit is een blog. Wat een goed artikel over jezelf en je naam, die in feite altijd Joke Dijkstra bleef. Als je nl voor iets HEEL belangrijks moet tekenen, moet dat toch met je eigen naam. Het moet een belangrijk moment zijn geweest om op je huwelijksdag toch de naam van je Afrikaanse echtgenoot te kiezen. Terwijl die in westerse landen vaak tegen je werkt, vooral als je geen foto kunt presenteren. Het je ontdoen van zijn naam lijkt me heel bepalend. Onze geboortenaam, voor en achter, wordt bepaald door onze ouders. Joke, ja, je mocht toen al blij zijn dat je grootmoeder geen Grietje heette of Truida. Dan word je al gauw Truus of Gré. O wat een wijze woorden, Kijkend naar voren, achter me is geweest en gaat vanzelf glanzen in herinnering.
      Ik ben trots op mijn wijze nicht, Joke Dijkstra, volgens mij gaan we nog heel veel van je lezen en horen. Liefs van Nettie

  • Ingrid Hovelynck zegt:

    He Dijkstra! Die naam hoef je tenminste niet steeds te spellen! Heerlijk lijkt me dat.
    Jij kiest tenminste! Ik ben een van de vele tuttebellen die meestal m’n ‘eigen’ naam, maar als het om de kinderen gaat de naam van mijn man gebruik. En dan krijg je regelmatig de interne verwarring: hoe heet ik hier ook al weer. Je hebt gelijk: ik verander niet bij het gebruik van die andere naam. Dank voor deze wijsheid. Tot snel, Ingrid

  • § Reageer op dit artikel